उत्सव चौलागाईंको कविता “आमा”

-उत्सब चौलागाईं
२८ बैशाख २०७८, मंगलवार ०८:१०

                      “आमा”

शरीरमा पसिना बगाएर पनि

माया र आशिर्वाद दिएर

नअघाउने मेरी आमा

भन न तिम्रो मनभित्र

कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

म सम्झिरहेको छु ती दिनहरु

तिमी दिनभर बारीमा

माटोको डल्ला फोडेर

थकित भई आउँदा पनि

हामीसँग अङ्कमाल गर्थ्यौ

साना- भाइबहिनीहरु

तिम्रो पछि पछि लाग्थे

तिमीले पटुकीमा नखाई राखेको

रोटी दिन्थ्यौ

मुसुक्क मुस्कुराउँदै

हामीले खाउञ्जेल हेरिरहन्थ्यौ

आमा भन न

तिम्रो मनभित्र

कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

आमा

तिम्रो कतिवटा पेट छ ?

तिम्रो भोक कसरी मर्छ?

दिनभर काम गरेर पनि भोक लागेन ?

जवाफमा मेरी आमा भन्ने गर्थिन !

खाएर बचेको बाबु…

मनमनै सोच्थेँ,

कति मीठो झुठ !

आमा भन न

तिम्रो मनभित्र

कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

मुटुभरी मायाको पुलिन्दा बोकेर

स्नेहको हर्लिक्स खुवाउनु भयो

हौसलाको च्ववनप्रास खुवाउनु भयो

धर्तीमा अथकित हिड्न सिकाउनु भयो

आमा भन न

तिम्रो मनभित्र

कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

मेरी आमा !

तिमी स्नेहको आकाश बन्यौ

ममताको धर्ती बन्यौ

लड्थेँ म, दुख्थ्यो तपाईंलाई

आमा भन न

तिम्रो मनभित्र

कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

आमा ! म सम्झिरहेछु

सानोमा म बिरामी हुँदा

मेरो टाउको सुम्सुमाउँदै

हातगोडामा तेल लगाउँदै

रातभरि तिम्रा आँखा

रसिला हुन्थे

अनिदा हुन्थे

आमा भन न

तिम्रो मनभित्र

कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

कहिँ कतै जाँदा

म आउने बाटाभरि

बिच्छ्याइएकाे त्यो मुटुको कार्पेट

कसरी भुल्न सक्छु म ?

छोरो न भोकै छ कि भनेर

मीठो सन्त्रास बोकी

आँखाको दैलो खोली बसिरहने

मेरी आमा भन न

तिम्रो मनभित्र

कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

आमा!

यति गहिरो प्रेमको समुद्र

शितल निवासलाई पनि

सिकाइदेऊ न है !

यसमा तपाइको मत

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*